« بین اثنین »

خب بعد از چندی سر و کله زدن با تنهایی و بیکاری بعد از سیستان و جنگ و دعواهای همیشگی تو خونه و کلنجار رفتن با این دوگانه درون، باید بگم این تنهایی واقعا قابلیت این رو داره که آدم رو تا مرزهای روانی شدن پیش ببره.

صرفا کافیه یه چندی این بنی بشر با خودش تنها باشه تا این بِکش نکش های درونی سر دربیارن و از تو بیافتن به جون آدم و از قلاف آدم رو زمین گیر کنن !
حقا که راست میگن؛ برای اینکه دخل آدم رو بیارن، نه تنها همون خودش به تنهایی کافیه، بلکه حتی بعضی وقت ها فکر میکنم بهترین گزینه هم برای فرواشی تمام ابعاد روانیش همونه !

والعاقبه للمتقین