نسیان

بیشفعالم ! اونطور که از شواهد برمیاد، باید این یکی مهمانِ ناغافلِ از ناکجا آباده رسیده رو هم به ویترین باقی خُلقها و عادتهای عجیب و غریبم اضافه کنم. احساس دوگانه و کج و کولهاییه. از یه طرف یه حس ش...

توی زندگی بعدیم یه جاهایی حوالی شالیزارهای سبز شمال به دنیا میام.خونه ام یه کلبه دنج بزرگ از چوب تیره-سوخته تنه تراش نخورده درخت گردوئه که کنار یه باغچه نه چندان بزرگ نشاء و جعفری، به مرحمت هشت نه تایی ستون چوبی نه خیلی بلندِ تنه همون درخت گردو، یکی دو متری از زمین بلند شده و باد تند دو هفته پیش یه...

سالها گذشته و من هنوز بعضی وقت ها شبیه آواره تو یه شوره زار بی آب و علف، توی سرگشتگی درون خودم گم میشم. نه میفهمم کجام، نه میفهمم چی هستم و نه میفهمم چرا هستم. نه معلومه چیکار باید بکنم و نه معلومه کجا باید برم. هر آدمی اما ی آرمانشهر داره؛ آرمانشهری که متعلقه به خودش، اون تو معنا پیدا میکنه و وجودش به بروز میرسه. هر آدمی یه آرمانشهر داره؛ یه آرمانشهر درست همین حوالی باور کن . ....

اسفندماه خاصی یه؛چیزی که قراره زمستون و بهار خلقت رو، با همه تضادها و فرق هاشون بهم وصل کنه باید هم اتفاق خاصی باشه.روزهایی که اونقدر آروم آروم عوض میشن که میشه لحظه به لحظه اش رو با همه وجود فهمید و ثانیه با ثانیه هاش رو با عمیق ترین نفس ها تو کشید. اسفند ماه خاصی یه، پر از تغییر، پر از تضاد، پر از امید. پر از دلهره های آخرین لحظه ها، هیجان دقیقه های شدن اسفند ماه قشنگی یه،بهترین روزهایی که بشه زندگی رو شروع کرد . . پ.ن:در آستانه ۲۶ سالگی !پ.ن:اگه میخوید بدونید، بیشترین چیزی که خوشالم میکنه، گلدونای کوچیک بنفشه ست. رنگ و وارنگ، زیاد زیاد . ....